Biennale w Wenecji

Przez ostatni rok prawie nie pisałam. To znaczy prawie nie pisałam bloga. Udało mi się za to ukończyć publikację do projektu From Exile to Freedom, która składała się z 13 wywiadów z polskimi ekspatami w Anglii, a także zorganizować projekt Post-Industrial Revolution. Ten ostatni był wymianą artystyczną pomiędzy Wielką Brytanią, a Polską, skupiającą się na  poprzemysłowych  terenach Gdańska i Birmingham.

Wakacje miałam równie zajęte, dlatego nie pojechałam na biennale do Wenecji.  Głośno jest w Anglii o polskim pawilonie do którego zaproszono izraelską artystkę Yael Bartana. Dwa wpływowe magazyny o sztuce (Art Review i Art Monthly) umieściły zdjęcia artystki i filmu na swoich okładkach. Art Review poświęcił pracom Bartany obszerny artykuł, w którym opisuje wszystkie filmy i ich kontekst, oraz podkreśla bezprecedensowe w Polsce zaproszenie artystki z zewnątrz do reprezentacji narodowego pawilonu. Słyszałam, że polski pawilon jest tym razem równie popularny wśród zwiedzających co pawilon brytyjski. W tym roku Wielką Brytanię reprezentuje Mike Nelson, Szkocję Karla Black,  Walię zaś Tim Davies. Szkocja i Walia były po raz pierwszy niezależnie reprezentowane na Biennale w Wenecji dopiero w 2003 roku.